Het is even geleden dat ik weer iets geschreven heb. De vorige blogs waren niet bepaald vrolijk (red. Tippy) Ik vertel allemaal wat ik allemaal doe en hoe het allemaal met mij gaat, maar wat veel mensen niet weten is wat er nu allemaal in mijn hoofd omgaat. Daar hebben sommige mensen (ook lotgenoten) misschien wel meer aan. Voor de leedvermakers: ik neem jullie onder vuur. Zulk soort mensen verafschuw ik gewoon. Als ik zie hoeveel mensen ik kwijt ben geraakt door deze ziekte… Het is niet meer op 2 handen te tellen. Screw them!!

Ik bekijk alles positief. Ik ben hierdoor sterker geworden. Ik ben nergens bang voor, maar nog wel voorzichtig. Misschien gaat het een beetje ver, maar zoek naar stoffen die schadelijk zijn en kanker kunnen veroorzaken. Ik weet er al een paas, dus wanneer ik een nieuw merk van iets moet halen, kijk ik eerst naar de ingredienten. Men vindt het soms overdreven. I donxb4t give a sh*t about their opinion. Alle kansen op kanker die ik kan verkleinen, doe ik ook. Mijn ouders zien het bijvoorbeeld aan mijn eetgedrag. Ik eet nu nog weinig vlees.Tegenwoordig hoor je zoveel verhalen over die dierenziektes, dat ik de tel gewoon kwijt ben. Dan weer vogelgriep, dan weer Q-koorts, varkens die vol met antibiotica worden gespoten e.d. Spinazierondo's zijn ook erg lekker hoor. Mja, ieder zijn leven.

Ik heb gelukkig ook nieuwe mensen en nieuwe vrienden er voor teruggekeken. Zij zijn de enige die een nieuwe Maricja meemaken. Ik denk nu heel anders over het leven. Het kan voor je het weet zomaar allemaal voorbij zijn, dus geniet ik van iedere dag en maak ik van iedere dag een leuke dag. Ook als je moet werken? Jazeker, helemaal als ik moet werken. En mijn collega's helpen me erbij. Er gaat niets boven lekker mountainbiken na een dag hard werken. Ik denkna over wat ik wil gaan doen, wat ik wil bereiken en wat ik uiteraard nog in mijn leven allemaal wil (doen). Ik heb wel een hele mooie droom. Ik zou heel graag Alpe d'Huez willen beklimmen voor KWF. Nu ik doe mountainbiken en daaruit blijkt dat ik het snel onder de knie krijg. (Hallo, op je 3e training al met 46 km p/u door de bossen razen) De trainer zag dat ik aardig wat reserves had ook. Daar waar meiden die deze sport al langer doen, het na 3 kwartier niet meer kunnen bijbenen, ga ik lekker door. Op een gegeven moment dacht ik dat ik achteraan zat, kom ik de bossen uit en zie ik 4 heren van mijn team. Ik dacht: waar is de rest? Schijnbaar allemaal voorbij gereden… Die training gaf mij zo'n goed gevoel. Ook was het een boost voor mijn zelfvertrouwen. People, ik heb kanker gehad en die chemo's hebben genoeg aanslagen gepleegd op mijn conditie, en dan nog zo kunnen mountainbiken. Nog ff doortrainen en ik doe mee aan de nationale kampioenschappen …Grapje… Maar zo'n vertrouwen krijg je dan weer. Voorlopig train ik niet mee met de groep. Ik heb nu een goede fysio (voor mijn knie) maar de behandelingen zijn op dinsdag- en donderdag avond, 9 weken lang. Maar daar zit goed nieuws aan vast. Ik mag naar alle waarschijnlijkheid weer voetballen. Joepie!! Men had eerst gezegd dat ik kraakbeenslijtahe in mijn knie had, maar de fysio heeft een rapport opgevraagd bij de radioloog. en nu blijkt dat ik alleen kraakbeenslijtage achter de knieschijf heb, oftewel Retropatellaire Chondopatie graad 2 (RPC). Morgen heb ik de eerste behandeling. Ben benieuwd. Maar dit was wel beter nieuws. Nu kan ik gewoon weer voetballen. Mijn team weet het nog niet, maar binnenkort wel. Dit was het ff voor vandaag. Maar mijn zelfvertrouwen blijft groeien!!