Heey peepz, het is weer even geleden. Zolang je niets hoort gaat het goed, moet je maar denken. Er is in de tussentijd zoveel gebeurd. Ik zal maar beginnen bij het begin, lijkt me.

De vorige keer vertelde ik dat ik een MRI-scan zou krijgen van mijn knie. Met de uitslag ben ik zelf niet blij. Er was toen sprake van lichte beschadigingen aan mijn voorste kruisband en kraakbeenslijtage. Inmiddels is de kruisband geheeld, maar het gesleten kraakbeen komt niet meer terug. De oorzaak: jarenlang voetballen en de chemo’s toen ik ziek was. De beste optie: stoppen met voetballen. als ik door zou gaan zoals nu, gaat het kraakbeen snel slijten en is er kans dat ik over 10 xe0 15 jaar misschien een kunstknie moet hebben. 13 jaar lang heb ik plezier gehad in voetballen en ik zit nu bij een fijn en gezellig team, en nu moet ik stoppen… Ik heb toch nog vorige week nog 2 toernooitjes mee gedaan en bij 1 van deze toernooien ben ik door mijn team in de kantine in het zonnetje gezet. Dat was wel leuk. Maar het afscheid nemen van voetbal doet pijn. Maar niet getreurd, ik heb alweer een nieuwe sport gevonden. Dit mag ik wel doen, het is minder belastend voor mijn knie. Ik ben begonnen met mountainbiken. Leuke outfits en een vetgave mountainbike. Supervet gewoon. Dus ik kan gewoon blijven sporten. Ben vandaag weliswaar wel verbrand in de zon. Heb bijna 2 uur gefietst.

Dan heb ik verder ook mijn propedeuse behaald op het HBO. De certificaat mag ik binnenkort komen ophalen. Joepie!! Ik moest hier nog keihard voor leren omdat ik het laatste tentamen al 3 maal eerder gemaakt had. De 4e keer lukte het mij gelukkig wel. Een 5.5 was mijn cijfer en dat was precies genoeg. Ik had hem al eerder kunnen halen. Met een 5.3 was ik er de eerste keer al dichtbij, en achteraf gezien was het tentamen verkeerd beoordeeld. Maar omdat ik daar pas later achter kwam, kon men deze niet meer herbeoordelen.

Verder was ik vorige maand nog op controle geweest bij Dr. van Esser. Alles was in orde en tussenpozen tussen de controles is nu vergroot naar een half jaar. Ik hoef nu maar 2 keer per jaar te komen. 1x bij Dr. van Esser en 1x bij Dr. Poortmans. Ik was heel blij dat wederom alles weer goed is bij mij.

Dan was er ook nog een slechte periode. Begin maart werd er kanker gevonden bij mijn hond Tippy. Hij had 2 tumoren bij zijn prostaat en er kon niets meer aangedaan worden. Een operatie was te riskant. De kansen dat hij de operatie niet zou overleven was gewoon te groot. Hoe lang hij nog zou leven, bleef onbekend, maar hij was nog zo vrolijk en levendig, dat werd gedacht dat hij nog wel tijd bij ons zou blijven. Niets bleek minder waar. 3 weken later ging het mis. In de ochtend, nog voordat ik ging werken, heb ik hem nog uitgelaten. Hij was nog zo vrolijk en nieuwsgierig als altijd en zijn ontlasting en alles was gewoon nog goed. In de middag belde mijn moeder en vertelde dat Tippy bloed plaste. Ik maakte een afspraak met de dierenarts, waar ik die avond al mocht komen. Maar tegen de tijd dat ik thuis kwam van werk, kon hij al bijna niet meer lopen. Hij probeerde te drinken, maar kreeg niets doorgeslikt. Zo had hij koorts en zo was hij weer ijskoud. Bij de dierenarts kregen we te horen dat de kanker zich heel snel had verspreid en dat er geen remmen meer aan was. Het enige wat we konden doen, was hem uit zijn lijden verlossen. Ik had het niet meer. De rest van de avond had ik gehuild en de volgende ochtend moest ik gewoon ijs op mijn gezicht leggen, om mijn gezicht te slinken. Mijn collega’s wisten dat ik dik was met Tippy en troostten mij op werk. Later die week is Tippy gecremeerd en nu staat er een urntje met zijn as op mijn kamer. Hij mocht geen 15 worden, wat hij later in het jaar wel geworden zou zijn als hij nog leefde. Ik heb een foto van hem op een canvas-doek af laten drukken en ik heb een fotoalbum digitaal in elkaar gezet. En ik mis mijn vriendje/kindje nog iedere dag.

Met deze nare gebeurtenis, sluit ik nu af. Till we meet again!